Ραγισμένο ποτήρι...

Ραγισμένο ποτήρι

κόκκινο κρασί

ματωμένη η ψύχη μου 

πόσο πόνο ν΄αντέξει μπορεί..

Σπασμένος καθρέφτης

χωρισμένος στα δυο

θρύψαλα το ''εγώ '' μου

να τον μαζέψω δεν μπορώ.

βροχή το δάκρυ

μα το ποτάμι στεγνό,

άγονη γη,

ο μυαλό μου κενό.

Προσπαθώ να μαντέψω

''πού είμαι''?΄΄ποιανού μοίρα ακολουθώ?

Ποια σκιά είναι δικιά μου

και που να με 'βρω?

Ραγισμένο ποτήρι

κόκκινο κρασί,

της απώλειας το γιατί

μη ζητήσεις να γευτείς.

Του μυαλού μου τα παιχνίδια.

Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια
και αρχίζει τα παζάρια τα τρελά
συμφωνίες που δεν θέλει να κρατήσει
και ας ξέρει οτι θα το πληρώσει ακριβά.
ματιές στους γύρους του ρίχνει,
πως τους ''κόβει'' δηλαδή,
ποιοι είναι οι δεδομένοι και για ποιους
πρέπει να παλέψει πολύ.
Δεν αντέχει την συμπόνεια,
την λύπη τους την θλιβερή,
την αλήθεια τους θέλει μόνο
κι ας ήταν και αυτή μισή.
Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια,
κλέφτης και αστυνόμος θέλει να ΄ναι μαζί.
Θάρρος η αλήθεια?
Τι ΄ναι αυτό που ακολουθεί?
Το μυαλό μου παίζει παιχνίδια,
το ''μπαλάκι''  μου πετάει
και ψυθιριστά μιλάει;''μια εγώ''  ''μια εσύ''.
Ποιος την παρτίδα θα κερδίσει?
Ποιανού η νίκη θα΄ναι αληθινή?

Έφυγες...

Μάζεψες τα πράγματα σου
για ταξίδι μακρίνο
πήρες τις φωτογραφίες σου
και το ημερολόγιο σου το παλιό.

Αφιερώσεις και ποίηματα
αγάπες παντοτινές
αγάπες που έβαλες
σε κορνίζες παλιές.

Στο σεντούκι κλείδωσα
όλες τις αναμνήσεις
μα βγήκε η μοναξιά
και 'σένα πάλι μου θυμίζει.

-Vivian X.

Όνειρα...

Μαδημενες μαργαρίτες
χτυποκαρδια εφηβικά
της νιώτης τη ξεγνοιασια
Θέλησα να ζήσω.
Αγέρας να παίρνει τα μαλλιά
ξυπόλητη στην αμμουδιά
το κύμα να χαϊδεύει το κορμί
και τα όνειρα να μυρίζουν γιασεμί.
Χαμόγελο δειλό
ζωγραφιζεται στα χείλη
και της ψυχής μου το καημό
άφησα να δύσει.
Χαμένα όνειρα
,όνειρα ναυαγισμενα
εξαθαρρεψα και τα άφησα
πίσω από μενα .
Χαμένα μου όνειρα
πόσο σας αγαπούσα
μα της νιώτης τη χαρά
με κάνατε και λησμονουσα.
Στο μπαλκόνι της καρδιάς μου
θέλησα να βγω
Τα φτεράμου ξεσκόνισμα
τον ήλιο για να δω.

-Vivian X.

Θυμήθηκα

Γυρίζω τις σελίδες του μυαλού μου
και αφήνω να ταξιδέψει ο νους μου
σε χρόνια πίσω περασμένα.
Σε χρόνια που περάσανε μόνο για σένα.
Το Μαγιάτικο γαλάζιο ουρανό
έφερα στη θυμιση μου.
Το κλάμα σου το ζωηρό οταν ήρθες στη ζωή μου.
Με τα άστρα του ουρανού
στόλιζα τα μαλλιά σου και από τον
ήλιο έκλεψα την λάμψη της ματιάς σου.
Την νύχτα "εκαλοπιανα" όνειρα να σου χαρίσει και την ημέρα "πλήρωνα" για να στα ζωγραφίσει .
Μεγάλωνες μέρα με την μέρα
χρόνο με το χρόνο μεΣ στο γαλάζιο οχυρό που έφτιαξα για 'σενα.
  Ήρθε όμως ο καιρός να ανοίξεις τα φτερά σου να φύγεις μακριά ,
να συναντήσεις τα όνειρα σου.
Έτρεμε η ψυχή μου
στο τι θα συναντήσεις
μήπως δεν τα καταφερεις
και πίσω δεν γυρίσεις.
Σε πηγάδια έπεσες βαθιά ,σε ρεματιές,σε καταιγίδες.
Σειρήνες σου πήραν τα αυτιά
δεν είδες τις παγίδες.
Τώρα που πέρασαν τα χρόνια τα πολλά...
Θυμήθηκα :Καθώς έφευγες έτρεξα να σε προλάβω,σου φώναξα δυνατά
: <<ότι από την εγωιστική μου αγάπη>>,ξέχασα το πιο σημαντικό
Δεν σ'άφησα να μεγαλώσεις
όπως αυτό θα ήταν το σωστό.
Μα εσύ δεν με άκουσες μες στην εφηβική χαρά σου.
Το γαλαζιο όνειρο που σου χτίσα έκλεισε τα αυτιά σου.
-Vivian X.

Εγκατάλειψη

Είπες ότι θα  "Αλλάξουν όλα"
μα είσαι ακόμα σιωπηλός.
Ψεύτικα όνειρα "φτιαγμένα"
μόνο για 'σένα.
Λέξεις μισές,γκρίζες
στο θλιμμένο μυαλό σου.
"Όλα ή τίποτα" σου φωνάζω.
Συμφωνείς.Πάντα συμφωνείς.
Συμβόλαια ληγμένα,παραμελημένα.
Λιώνεις μες στο ψέμα.
Ίχνος ζωής στην μορφή σου
ξύλινη μαριονέτα.
Κρέμεσαι από την κλωστή σου.
Ο δρόμος σου στενεύει
"Εγκατάλειψη"συλλαβίζω.
Λυπάμαι που δεν μπορείς
να δεις πέρα απο τη  μοναξιά σου..
Λυπάμαι που τόσο εύκολα πρόδωσες
τον εαυτό σου...
-Vivian X.

Αποσπάσματα

taxidistooneiro.blogspot.com

weheartit.com

taxidistooneiro.blogspot.com

weheartit.com

Πρωταγονιστές ή κομπάρσοι

Συχνά ακούω να λένε
"της μοίρας ήταν γραφτό"
δεν ξέρω αν ισχύει.
Όμως ξέρω ότι σάυτή τη ζωή
δεν είμαστε κομπάρσοι αλλά
πρωταγονιστές.
Ότι έχουμε μερίδιο ευθήνης
για τις σκέψεις μας ,για τις πράξεις
μας,για τις επιλογές μας.
Σίγουρα η ζωή παίζει μαζί μας.
Πολλές φορές ύπουλα και με θράσος.
Λες και μας δοκιμάζει.
Γιατί μας δοκιμάζει;Δεν ξέρω.
Ίσως για να εξελιχτούμε.
Σε τι;Ίσως σε κάτι ανώτερο.
Το σίγουρο όμως είναι ότι πρέπει
να τη σεβαστούμε.
Δεν είναι τυχαίο αυτό το ταξίδι μας,δεν είμαστε
περαστικοί σε κάποιο σώμα.
Ήρθαμε για κάποιο λόγο.
Απλά πρέπει να βρούμε το σκοπό μας.
 Τον σκοπό της ζωής μας..

-Vivian X.

Tέλος ή αρχή

"Θελείς να σκεφτείς"
μου 'πες χθες το βράδυ.
Δεν έχω καταλάβει ακόμα
"τι;".
Είσαι στο ένα βήμα πριν το
τέλος.
Είσαι ακόμα τόσο μπερδεμένος;
Τι θέλεις να σκεφτείς;Πόσο χαμηλά
ακόμα θα φτάσεις;
Αυτό το πηγάδι δεν έχει πάτο.
Στην τρικυμία που έχεις μπει
δεν μπορείς να παλέψεις με
τα θεόρατα κύμματα.
Αυτός ο δρόμος δεν έχει γυρισμό.
Τι θέλεις να σκεφτείς;;
Το τέλος σου ή τα όνειρα σου;
Άν προσδοκείς το τέλος αυτής της
ιστορίας..τότε λυπάμαι που δεν επέτρεψες
στον εαυτό σου να γυρισεί και την άλλη πλευρά
του νομίσματος.
Άν όμως, ακόμα μπορείς να κάνεις όνειρα,
τότε δώσε μια ευκαιρία στον εαυτό σου
να τα ακολουθήσει...
-Vivian X.

Έλα..

Παράθυρα και πόρτες αμπαρωμένες
χαμηλό το φως του δωματίου.
Ένα φλυτζάνι καφέ στο μικρό
τραπεζάκι, μισογεμάτο πιάτο
αφημένο στο πάτωμα με τασάκι
με αποτσίγαρα γέματο.
Η κιθάρα σου στη γωνία με
σπασμένες τις χορδές.
Και εσύ να έχεις βουλιάξει  στο
μαύρο σου καναπέ,κοιτάζοντας το κενό.
"Έλα" σου φωνάζω.
"Βρέχει".Πάντα σου άρεσε η βροχή.
"Έλα"μαζί θα βγούμε από'δώ.
Γυρίζεις με κοιτάς με αυτά
τα υπέροχα γαλάζια σου ματιά.
Μου απλώνεις το χέρι.
Δεν μιλάς!
Μόνο με ακολουθείς.
"Έλα" σε ενθαρρύνω.
Μην φοβάσαι.
Η βροχή θα ξεπλύνει όλες τις πλιηγές σου.
Θα καθαρίσει την ψυχή σου,το μυαλό σου.
"Έλα",μη διστάζεις.
Τίποτα δεν υπάρχει πια εδώ.
"Έλα" ο χρόνος περνά.
Δεν μένεις πια εδώ

-Vivian X.

Παγωμένη σιωπή...

                                     
Σε είδα να τριγυρνάς
ανάμεσα στα μνήματα.
κοντοστεκόσουν και διάβαζες
τις αφιερώσεις τα ποιήματα.
Τις φωτογραφίες κοίταζες
παγωμένη από λύπη
΄στο πέρασμα σου χόρευε η θλίψη.
Μόνη προχωράς βυθισμένη σε σκέψεις.
  Σε ακουλούθησα και ένιωσα
τον πόνο της καρδιάς σου.
Το αίμα σου έσταζε
στο κάθε πέρασμα σου.
΄Ένα σου δάκρυ κύλησε
στο ψυχρό μνήμα.
Ένα λουλούδι φύτρωσε
στο άψυχο του σώμα.

-Vivian X.

www.pontos-news.gr

Πού να 'σαι;

Σαν σκιά περπατούσες
ένα βράδυ σκεφτική
χαμένη στις σκέψεις σου.
 ήθελες τόσο πολύ να ονειρευτείς
 ήθελες τόσο πολύ να ζήσεις.
Ταξίδευες μακρυά
χαμένη στο λαβύρινθο σου.
Σου ακούμπησα το χέρι
για να μπορέσεις να με νιώσεις
μα εσύ τραβήχτηκες
και έγινες ένα με το σκοτάδι σου.
Σε φώναξα με το όνομα σου
μα μου απάντησες με την σιωπή σου.
Ακουλούθησα τα χνάρια σου
μα δεν οδηγούσαν πουθενά.
Πού να'σαι?
Πού να πηγαίνεις?
Γιατί μπερδεύτηκες στο πουθενά?

-Vivian X.

mariart-storiesandpoems.blogspot.com

 

Iσορροπία..

Μην πετάς ψηλά
    θα κάψεις  τα φτερά σου.
Μη κοιτάς τον  ήλιο κατάματα
    θα ζαρώσει το πρόσωπο σου.
Μη σέρνεσαι στο χώμα
   θα χαθείς στη σκοτείνια του.
Μη κοιτάς την άβυσσο
   θα χάσεις την ισορροπία σου.
Κοίτα δίπλα σου
    να νιώσεις την ζεστασιά του.
Κοίτα δίπλα σου
    να νιώσεις το φτερούγισμα του.
Κοίτα δίπλα σου
   να νιώσεις το άγγιγμα του.
Κοίτα δίπλα σου να νιώσεις την
ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΤΟΥ.

-Vivian X.

epic-atheist.blogspot.com

Η φυγή σου.

Πικρό το αντίο σου                                                      
θλιμμένο το χαμόγελο σου
στην παγωμένη σου ματιά
ζωγραφισμένη η μοναξιά σου.

Σου άπλωσα το χέρι
σου ακούμπησα τον ώμο
μα εσύ με σκυφτό κεφάλι
να απομακρυνόσουν ήξερες μόνο.

Τόση αγάπη "Πώς ν' αντέξω"
μου ψιθυρίσες μονάχα και το
βήμα σου έγινε γοργό.

Έφυγες...και απο τότε
σαν σκιά σ'ακολουθώ..
-Vivian X.    

youtube.com

      

Η ελπίδα

Σ' αναγνώρισα από το δάκρυ στα μάτια
από το στεγνό σου χαμόγελο.
Σ'αναγνώρισα από τη γειρτή σου πλάτη
από τα τρεμάμενα χέρια σου που ψάχνουν
απεγνωσμένα να πιαστούν από κάτι.
Ο πόνος σου μου είναι γνωστός μου
χτύπησε και 'μένα την πόρτα.
Δεν του άνοιξα.
Τι ειρωνία!!Νόμιζα ότι θα τον
έκλεινα απ'έξω.
Τους βόλεψα όλους και βολεύτηκα
και 'γώ  στο "Περίμενε"
στο και "Θα περάσει"..στο "Όχι σε 'μένα".
Τρόμαξα όταν άκουσα τη βοή του .
Δεν ήταν μόνος.
Είχε εκείνον μαζί του αγκαλιά σφιχτά τόσο
σφιχτά που ένιωθα την ανάσα του να σβήνει.
Αδίσταχτα όρμησε μέσα.Τα θεμέλια του σπιτιού μου,
τραντάχτηκαν .Αδύναμη σωρίαστηκα στη γη.
Σερνόμουν και μοιρολατρούσα για το κακό
που με βρήκε.
Τίποτα δεν τον σταματούσε.
Στο πέρασμα του τα θρυμμάτισε όλα.
Και τότε έγινε κάτι μαγικό.Μέσα σ'αυτό το
χάος είδα φως,δυνατό φως,χαμογελαστά πρόσωπα
απλωμένα χέρια .
Άρχισα να τους πλησιάζω,ήθελα να τους φτάσω,ήθελα
να τους μοιάσω.Έπιασα γερά τα χεριά τους και σηκώθηκα.
"Μπορείς μου είπαν."Τους άκουσα,τους πίστεψα.
΄Οσο σηκωνόμουν τόσο ο πόνος μαλάκωνε.
Το σπίτι δεν τράνταζε πια΄Ομως εγώ είμαι εκεί.
Παλεύω με εκείνον και νιώθω πιο δυνατή."Μπορώ" φωνάζω.
"ΜΠΟΡΕΙΣ"πιστεύω.
-Vivian X.

artsandthecity.gr

Σκέψεις...

"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα
χωρίς εμένα."

-Βασίλης Παπακωσταντίνου

"Άν δεν μπορείς να κάνεις τη ζωή σου 

όπως σου αρέσει 

τουλάχιστον προσπάθησε να μην την 

εξευτελίζεις."

-Λουντέμης

phorum.gr

butterflies-in-a-notebook.blogspot.com

s0uel.wordpress.com

facebook.com

"Εσύ μονάχα έχεις,ό,τι  και αν κάμεις

ό,τι και αν γίνεις ακέραια την ευθύνη" 

-Νίκος Καζαντζάκις

"Μόνο με την καρδιά μπορεί κανείς να δει καθαρά

Αυτό που έχει σημασία είναι αόρατο στα μάτια"

Απόσπασμα από τον "Μικρό Πρίγκηπα"

"Μην φοβάσαι την μοναξιά

κάνε την φίλη σου

Και αυτή μόνη της είναι" 

                     -Vivian X.