ΣΗΜΕΡΑ ΞΗΠΝΗΣΑ ΝΩΡΙΣ
ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ.
ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΣΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙ.
ΜΥΡΙΖΕΙ ΜΟΥΧΛΑ Η ΨΥΧΗ
ΑΡΑΧΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΛΙΨΗ
ΒΟΛΕΥΤΗΚΑ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ
ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ!
ΜΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ Ν΄ΑΝΕΒΩ
ΣΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ
ΣΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ.

“Όποτε μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου,πάντα μου λείπουν μερικά….
Τα ‘χασα;Μου τα κλέψανε;Τα κατάπια;Τα χάρισα;
Κύριος είδε…
Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα…
Άντε να την προφυλάξω…”
Από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

“Όποιος πάψει να ονειρεύται, έχει πάψει και να ζει…Μόνο όποιος πληγώνεται, ζει..””Η σκέψη πως μπορούμε να υπομείνουμε το αβάσταχτο είναι ένας από τους λόγους που μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίζουμε να προχωράμε.”
“Τη ζωή μας δεν την καθορίζουν οι δυσκολίες που συναντάμε΄την καθορίζουν οι ικανότητές μας να τις ξεπερνάμε…Εμείς είμαστε η δύναμη. Πρέπει να προσπαθήσουμε αν παραμερίσουμε κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο δρόμο μας κι όχι να χαθούμε στο λαβύρινθο…Αυτή είναι η άποψή μου για τη ζωή, αυτή η επιλογή μου, αυτή και η ευθύνη μου.”
“Με την πνοή του ανέμου” του Γιώργου Πολυράκη

Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει..
τραγουδούμε και ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει...
Δουλεύουμε και ας μην υπάρχει αφέντης , σα βραδυάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας...
Δεν ξενοδουλεύουμε...
Εμεις είμαστε οι αφέντες..
Το αμπέλι τούτο της γης είναι δικό μας, σάρκα μας και αίμα μας...
Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί...
Τραγουδούμε και κλαίμε...
Οράματα ανηφορίζουν στην κεφαλή μας....

Ν. Καζαντζάκης

 

Λευκό χαρτί

Λευκό χαρτί,
μαύρες γραμμές,
σκόρπια σπιτάκια,
σύννεφα ,κίτρινος ήλιος,
έντονες σκιές,κοράκια.
Γαλάζια θάλασσα,
τσακισμένα κα΄ίκια
μοναχοί γλάροι.
Αφρός το κύμα,
κινούμενη άμμος
γκρεμισμένα καστράκια,
σβησμένα σαγαπώ.
 Λευκό χαρτί
ακόμα, ζωγραφίζεις,
με χρώματα της μοναξιάς
βάλθηκες να το στολίσεις.

Πρέπει...

Σα  ν' άκουσα τ΄όνομά σου, στο βαθύ μου τον ύπνο
σα να 'δα την μάτια σου, μέσα στην ομίχλη μου
ανεμοστρόβιλος τα όνειρα μου
χαμένες αγαπημένες σκέψεις
σκορπισμένες στο πέρασμα σου.
Ανοίγω τα μάτια μου
προσπαθώντας να συγκρατήσω την μορφή σου
μα καπνός γίνεσαι αφήνοντας μόνο ίχνη
από την στάχτη σου.
Πρέπει να κλείσω τα μάτια.
 ξανά να ονειρευτώ .
Πρέπει να σε δω
να σε ανταμώσω
ας είναι για μια στιγμή μοναχά
να σε αγγίξω με ένα σαγαπώ.

φευγεις

Σε βλεπα να χανεσαι στην ακρη του δρομου,να σε παιρνει ο ανεμος σε αλλους οριζοντες σαν νασουν ξεροφυλλο απο σαπιο δεντρο. Γυρισες πισω και με κοιταξες,με ματια που ξαχναν στο θολο τοπιο σου.Προσπαθησα να δω ενα δακρυ σου,μια κρυφη ελπιδα σου εστω ενα κρυφο ονειρο σου μα ησουν τοσο μακρυα!Σβηνουν τα ιχνη  σε καθε βημα σου λες και δεν  περασες ποτε απο εδω.  Ποση μοναξια να κρυβει η ψυχη σου καθως εγκαταλuπεις τον κοσμο αυτο!