ΣΗΜΕΡΑ ΞΗΠΝΗΣΑ ΝΩΡΙΣ
ΝΑ ΔΩ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΕΙ.
ΝΑ ΑΚΟΥΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΣΤΟΝ ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΜΟΥ ΠΡΟΣΚΕΦΑΛΙ.
ΜΥΡΙΖΕΙ ΜΟΥΧΛΑ Η ΨΥΧΗ
ΑΡΑΧΝΙΑΣΜΕΝΗ ΘΛΙΨΗ
ΒΟΛΕΥΤΗΚΑ ΣΤΗΝ ΣΙΩΠΗ
ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΕ Η ΖΩΗ!
ΜΑ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ Ν΄ΑΝΕΒΩ
ΣΤΙΣ ΑΚΤΙΝΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ
ΣΤΗΝ ΚΟΡΦΗ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ.

“Όποτε μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου,πάντα μου λείπουν μερικά….
Τα ‘χασα;Μου τα κλέψανε;Τα κατάπια;Τα χάρισα;
Κύριος είδε…
Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα…
Άντε να την προφυλάξω…”
Από το Τετράδιο της Αλκυόνης Παπαδάκη

“Όποιος πάψει να ονειρεύται, έχει πάψει και να ζει…Μόνο όποιος πληγώνεται, ζει..””Η σκέψη πως μπορούμε να υπομείνουμε το αβάσταχτο είναι ένας από τους λόγους που μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίζουμε να προχωράμε.”
“Τη ζωή μας δεν την καθορίζουν οι δυσκολίες που συναντάμε΄την καθορίζουν οι ικανότητές μας να τις ξεπερνάμε…Εμείς είμαστε η δύναμη. Πρέπει να προσπαθήσουμε αν παραμερίσουμε κάθε εμπόδιο που θα βρεθεί στο δρόμο μας κι όχι να χαθούμε στο λαβύρινθο…Αυτή είναι η άποψή μου για τη ζωή, αυτή η επιλογή μου, αυτή και η ευθύνη μου.”
“Με την πνοή του ανέμου” του Γιώργου Πολυράκη

Πολεμούμε, γιατί έτσι μας αρέσει..
τραγουδούμε και ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει...
Δουλεύουμε και ας μην υπάρχει αφέντης , σα βραδυάσει, να μας πλερώσει το μεροκάματό μας...
Δεν ξενοδουλεύουμε...
Εμεις είμαστε οι αφέντες..
Το αμπέλι τούτο της γης είναι δικό μας, σάρκα μας και αίμα μας...
Το σκάβουμε, το κλαδεύουμε, το τρυγούμε, πατούμε τα σταφύλια του, πίνουμε το κρασί...
Τραγουδούμε και κλαίμε...
Οράματα ανηφορίζουν στην κεφαλή μας....

Ν. Καζαντζάκης